Omdat ik een vrouw ben en dus kleine handen heb, is het niet altijd even gemakkelijk om gereedschap te hanteren.
Er zijn verschillende gereedschappen die ik erg waardeer maar er is er één waarover ik niets negatiefs te melden heb.
Makita heeft bijvoorbeeld kleine handzame schroefmachines.
Ze hebben een schattig lampje en een accu die ook na een vlonder van ruim 20 vierkante meter nog steeds pittig hun werk doen.
Belangrijker nog is dat ik na die 20 vierkante meter geen vermoeide handen en armen heb van alleen al het gewicht! 

Velen van jullie weten dat ik de 5^e op tv verschijn, dus trok ik mijn stoute schoenen met stalen neuzen aan en belde Makita.
“Of we iets voor elkaar konden betekenen” was mijn vraag.
Twee dagen later kreeg ik een telefoontje van Paul dat Makita zich eigenlijk puur op de professionele doelgroep wil richten.
Nou is de doelgroep die op 5 oktober om 16.30 uur voor de buis zit niet echt bouwvakker neem ik aan inderdaad.
Maar wie weet wat er uit voort komt bedacht Makita...
En ik sta toch ook mooi 'full color' op de foto in “Eigen Bedrijf” van de Kvk met een machine van hun in mijn kleine vrouwe handjes? 

Vanmiddag komt Makita met een overvolle megabus met gereedschap naar mij toe.
Ik ga dan hebberig graaiend die bus in en haal er alles uit wat ik nodig denk te hebben voor de opnames.
Dit is toch supertof van hun? En ik krijg een mooi cadeau bovendien!
Dus zullen we allemaal even applaudisseren voor een merk wat erg gebruiksvriendelijk, laagdrempelig, oplossingsgericht en klantvriendelijk is?

Komt ie: klapperdeklapperdedeklap!!!

In het tijdperk van alle doe-het-zelvers op tv concurreren de bouwmarkten elkaar helemaal gek.
Als je als handige, door zo’n klusprogramma geïnspireerde dame, naar een bouwmarkt gaat moet je ten eerste iets meer weten over de categorieën waaronder de materialen vallen.
Want… waar moet je zoeken als je louvredeurscharnieren moet hebben.
Bij gang 31 deurbeslag?
Afijn, hier heb je dus deskundig personeel voor nodig en daar vertrouw je op.
Zij wijzen je de weg en leggen precies uit hoe en waarvoor je het kunt gebruiken.
Ook vertrouw je erop dat ze als ze er geen verstand van hebben een collega inschakelen.
Dit is dus niet het geval. 

Heel flauw van mij, maar als klusvrouw, vermomd in mijn zondagse kledij daag ik ze vaak uit.
Wat blijkt? Ik krijg vaak verkeerde adviezen, wat denken ze dan? Dat vrouwke weet toch van toeten nog blazen?

Vaak word ik door mijn klanten gevraagd om mee te gaan naar de bouwmarkt om boodschappen te doen.
Zo ook gisteren weer.
Het verschil van behulpzaam tot deskundig personeel is enorm!
De bouwmarkt waar we gisteren waren (in Oisterwijk) heeft personeel wat erg behulpzaam te werk gaat.

Helaas kan ik niet zeggen dat degene die ons hielp deskundig was, wel heel lief!
We hadden een aanrechtblad gekocht à € 50,-.
Deze wilde we op maat laten zagen want die service bestaat!
Toen het blad keurig op maat gezaagd was, kwam ik erachter dat het laminaat op het einde eraf gesplinterd was, precies aan de voorzijde van het blad.
Natuurlijk was ik niet tevreden en keek ik mijn klant vragend aan.
Mevrouw in kwestie leek niet zo ontevreden als ik, ze weet natuurlijk niet beter dan dat het waarschijnlijk niet anders kan.
Ik attendeerde mijn klant erop dat ze het niet perse hoefde te accepteren, het ziet er toch niet uit?
Aangespoord door haar akkoord sprak ik mijn onvrede uit, echter de zager zei dat het niet anders kon.
“Natuurlijk wel” zei ik, “je moet het blad gewoon omdraaien en aan de voorzijde beginnen met zagen, zo slaat de zaag het laminaat er niet af”.
“Ja, dat hadden ze hem nooit verteld”.
Maar je kunt toch logisch nadenken vraag ik nog het betweterige gedrag van mij al zat zijnde.
Maar goed, hij heeft een nieuw blad gehaald en deze keer kwam hij prachtig strak van de zaagtafel.

“Wat ben ik blij dat jij mee bent gegaan” zegt mijn klant nog “ik had het gewoon geaccepteerd”

Ook hadden we twee lange latten die doormidden gezaagd moesten worden.
Helaas bleek door twee delen alleen te lukken met een rekenmachine want ook dit ging fout.
Met een inmiddels roodaangelopen hoofd werden er twee nieuwe latten gehaald door de zagert.

We waren echter nog niet klaar want er moest een doucheschuifdeur à een kleine € 120,- besteld worden.
Deze had ik een jaar geleden nog besteld want toen waren ze in de vestiging Eindhoven ook niet op voorraad.
Ze bestaan dus!
“Nee hoor” sprak een andere ook niet onaardige dame van deze bijna ergerlijke bouwmarkt uit.
Ze hadden alleen maar die andere en ja die was inderdaad plm. € 350,-
"Maar ik weet toch wel wat ik gekocht heb" probeer ik nog, maar mijn klant heeft geen geduld meer.

Nog één poging, op naar de louvredeuren.
Net niet meer in de maat die wij nodig hebben en of die besteld kunnen worden.
Boek en pc bij de hand om ons snel te kunnen helpen.
Ze bestaan niet hoor in die maat. Oh nee?
We sleuren hem mee naar het lege vak, laten hem het serienummer plus de maat zien!!!!!!

Wegwezen is het enige wat nog rest, waar zijn die wegwijzers UITGANG/VLUCHTROUTE? 

Nou weet ik weer waarom ik klusvrouw ben geworden.

De bel gaat om half negen in de ochtend.
Er staat een meneer in schilderskleren voor mijn grachtenblauwe deur.
Of het uitkomt dat de buitenboel vandaag geschilderd kan worden.
Oh, zeg ik verrast, daar weet ik niks van??
Nee, meneer was het vergeten te melden, maar of het desalniettemin dan toch uitkomt?
Nou ja toevallig had ik vandaag gepland thuis te werken (ik heb een tuinbank van een klant mee naar huis genomen om deze te schilderen).
Dus ja hoor geen probleem!

Ik heb een huurhuis, het voordeel hiervan is dat ik zelf de buitenboel niet hoef te schilderen.
Het nadeel is dat er schilders komen schilderen.
Elk voordeel heb z’n nadeel want…het is niet van de schilders zelf.
Dus, daar word de ladder tegen mijn bakken met geraniums gepleurd.
Meteen vormt er zich een donderwolk boven mijn hoofd, en dit word waargenomen.
Daar gaat de koffie denkt de schilder, ze is boos.
Ze is inderdaad meteen boos.
De andere schilder vroeg aan zijn maat “ bende weer ruzie aan het maken maat?”
Ach, zegt maat ”die bloemen zijn toch al uit gebloeid”.
“Helemaal niet” godver ik…”ze beginnen net” godver ik nog eens.

Dan zijn er ook nog eens die net gelegde ohzo fragiele graszoden.
Daar leg ik even een plank onder, voor de ladder.
Als ik terugkom met mijn plank uit de garage staat maat al pontificaal boven de kozijntjes te schuren.
Twee vette deuken in mijn biologisch tapijtje.
“Der af komme maat, eerst even een plankie” zeg ik.
Braaf komt ie naar beneden zet de ladder op de plank en gaat weer naar boven. 

Och ze zijn wel oké die mannu dus toch maar dat bakje koffie.
Gezellig kletsen over ons ongeveer wederzijds beroep, verhalen over de meest uiteenlopende klussen.
Wat tips over en weer, en nog een lik verf daar waar het van de baas eigenlijk niet hoeft.
Dit doen ze speciaal voor mij, voor die koffie en lekkere koek.

Ik ga even gauw boodschappen doen want de komende vijf uur mag de voordeur niet dicht.
Nou woon ik in een heel brave buurt maar om de kat op het spek te binden?
Nu zijn de schilders er nog maar ik moet wel haast maken want om half vier precies zijn ze pleite, en geen minuut later!!! 

Twintig minuutjes later, precies om half vier ben ik weer terug, en ja hoor ze zijn klaar om te vertrekken.
Ik schrik een beetje van de nieuwe RODE kleur van mijn voordeur.
Zooowwww dat is even wennen, “niet blauw??”
“Nee, alle huurhuizen in Oirschot worden dit jaar rood”
Mmmmm, tja, nou ja, ach, het kleurt wel bij mijn Hot Choclat bloemen.
Eigenlijk is het precies dezelfde kleur. Nou meevallertje dan toch?
“Jongens tot morgen en bedankt tot zover” zeg ik en weg zijn ze.

Kom ik in mijn dierbare achtertuin, en prompt is daar weer die donderwolk…
De ladder op mijn herfstasters, net begonnen met bloeien!!! 

Nou weet ik weer waarom ik klusvrouw ben geworden.

Een van mijn vaste klanten heeft vier katten. 
Ze heeft een heerlijke grote tuin waar ze graag in vertoeft maar zodra ze in de tuin gaat zitten gaan de katten roepen, ze willen ook graag naar buiten.
Omdat het raskatten zijn en omdat ze aan een drukke weg woont durfde ze dat niet aan.

Een kattenren is ongezellig want een kat moet op schoot nietwaar...
Zo kwamen we op het idee dat het een hele grote kattenren moest worden waar mevrouw zelf ook bij kon.

Er was reeds een afdak aan het huis dus de basis was er al. 
Zo maakte ik met balken een raamwerk en spande ik daaromheen gaas. 
Met een grote deur met veer kun je naar de tuin.

Simpel en doeltreffend, maar niet gezellig.
Er moest iets van een mooie vloer in. 
De ren echter is groter dan het afdak dus was de keuze al gauw gemaakt : een vlonder.
Geschikt voor buiten en bestand tegen weer en wind.

Eerst moest ik een goeie 15cm uitgraven want er lag grind en geel zand. Het gele zand kwam goed van pas want daar kon ik dan mooi het regelwerk (balkjes van 4x7 cm) op leggen.
Eerst heb ik stoeptegels op regelmatige afstand waterpas gelegd en hierop de balkjes.
Op die balkjes heb ik vervolgens de vlonderdelen geschroefd met roestvrijstalen schroeven, netjes verzonken uiteraard.
Door iedere keer de duimstuk tussen de planken te steken voor je ze vast schroeft heb je precies dezelfde ruimte tussen de planken in.

Toen alles af was kreeg ik een telefoontje van mevrouw "ik ga er mijn bed inzetten, grapte ze, hij is zo sjiek geworden"...

Een dag uit het leven van een klusjesvrouw

Ik word gemaild door een dame uit Veldhoven.
Mevrouw had mijn naam doorgekregen van haar schoonzus uit Utrecht.
Schoonzus had het artikel van Doehetzelfstandigevrouw in de Volkskrant gelezen.

Mevrouw paste helemaal in mijn doelgroep aldus de schoonzus.
Inderdaad, geen mega klussen maar juist van die kleintjes die erg lastig zijn als ze niet opgelost worden.

Aangekomen op het adres word de deur opengedaan en het eerste wat ze verbaast zegt is "wat fijn dat u gekomen bent"
Natuurlijk ben ik gekomen zeg ik op mijn beurt verbaasd.
Mevrouw had meerdere afspraken gemaakt met klusbedrijven maar geen enkele kwam opdagen op de afgesproken tijd???? Ongelooflijk denk ik dan...inderdaad, men komt niet meer voor kleine klusjes.

Afijn sinds 11 jaar weduwe en manlief was altijd erg creatief geweest met klussen in en rondom huis.
Zo wilden ze boven op de slaapkamer ook tv kunnen kijken, dus een coaxcabel van binnen naar buiten via de regenpijp naar boven om daar vervolgens weer naar binnen te gaan.
Opgelost.

Een paar dagen geleden was mevrouw erg fanatiek met de snoeischaar in de weer geweest.
Die klimhortensia was toch wel erg uit de kluiten gewassen zo rond die regenpijp.
U voelt ‘m al daar ging de kabel, knip, doormidden.

Beneden kan het ’s avonds zo groot en leeg zijn en dan is het gewoon knusser om op mijn slaapkamer tv te kijken…

De coaxkabel echter lag onder de parketvloer door en dan onder de bestrating buiten.
Om de kosten te drukken heb ik de kabel met een kabelverbinder weer aan elkaar verbonden.
Omdat de kabel buiten ligt heb ik de verbinding in een mof gedaan en deze met twee componentenlijm waterdicht gemaakt. Dit is een soort gel die je in het zakje moet mengen.
Deze giet je in de mof (soort kastje met rubberen openingen aan de zijkanten voor de draden) deksel erop en ingraven.Gegarandeerd dicht!

Boven deed alles het weer.
Verder was er nog een lamp die flikkerde hiervan was de dimmer stuk dus deze heb ik vervangen.
Er waren nog wat kleinigheidjes en zo was ik na een paar uurtjes weer thuis.
Nu kunnen de schoonzonen weer op de koffie zonder meteen aan het werk gezet te worden…

Als klusvrouw word ik overal voor ingezet.
Zo gaat dat als je een vertrouwens band krijgt met je klanten.

Bij een van de dames kon je bijna niet meer van de ene kant van de garage naar de andere komen, ja, hink stap springend.
Mevrouw had nogal wat antieke kasten van haar inmiddels overleden moeder geërfd.
Leuk, maar als je er geen kliko of laat staan auto meer in de daarvoor bestemde ruimte krijgt, voel je al gauw enige irritatie, nietwaar?

Ook ik kon met mijn vlonderplanken, schutting delen, gereedschap etcetera moeilijk bij mijn doel komen.
Zo gezegd zo beloofd, ik zou om te beginnen één kast ophalen.
Aangekomen en bijgekletst hebbende kwamen we tot de kern van mijn bezoek.

De kast (antiek hè)… even opmeten, ja, past makkelijk op de Imperial.
Beetje zwaar maar allee we zijn geen watjes hè.
Dus we maakten ons even kwaad en daar ging ie, hup op het dak.
Vastgezet met wat spanbandjes en naar binnen voor een kop koffie.

Ik zeg: "Hé heb je een klok weggehaald?"
Mevrouw had er namelijk twee naast elkaar gehangen, op een spijkertje.
Daar vonden we het schattige antieke klokje, eenzaam in de kreukels op de grond, zijn slingertje krom en de gewichtjes onder de bank gerold.

Verbaasd dat het haar nog niet was opgevallen bij het stofzuigen pakte ze het klokje achter de bank vandaan.
Toch maar een gaatje, plugje en haakje zei ze mij vragend aankijkend.
Tuurlijk, Thessa naar haar klusbus, boormachine, pluggen, haken, hamer pakken.

Ik ben nu toch bezig, kan ik nog iets meer voor je ophangen?
En zo was ik op mijn vrije dag de service aan het verlenen aan een heel dierbare en trouwe klant.

Heerlijk ongecompliceerde dag weer!